“ke nu kho dhammavādino— pācīnakā vā bhikkhū, pāveyyakā vā”ti? Atha kho āyasmato sāḷhassa, dhammañca vinayañca cetasā paccavekkhantassa, etadahosi— “adhammavādino pācīnakā bhikkhū, dhammavādino pāveyyakā bhikkhū”ti. Atha kho aññatarā suddhāvāsakāyikā devatā āyasmato sāḷhassa cetasā cetoparivitakkamaññāya— seyyathāpi nāma balavā puriso samiñjitaṁ vā bāhaṁ pasāreyya, pasāritaṁ vā bāhaṁ samiñjeyya; evameva—suddhāvāsesu devesu antarahitā āyasmato sāḷhassa sammukhe pāturahosi. Atha kho sā devatā āyasmantaṁ sāḷhaṁ etadavoca— “sādhu, bhante sāḷha, adhammavādī pācīnakā bhikkhū, dhammavādī pāveyyakā bhikkhū. Tena hi, bhante sāḷha, yathādhammo tathā tiṭṭhāhī”ti. “Pubbepi cāhaṁ, devate, etarahi ca yathādhammo tathā ṭhito;